05-11-16

ALS DOORBLOEIER

Mensen vallen uit de lucht
zoals water valt
ver voorbij de tijd
blijven vooruit
en achteruit stappen

ik zie hoe de zon
door hen heen schijnt
al naar een volgende
generatie
in miljoenen jaren leven

heel centraal hun ogen
in close-up
vol verwondering
alsof hun tijd botst 
op het voorbije en
toekomende tegelijk

tot mijn droom
diezelfde tijd
persoonlijk uitdaagt
om stil te staan

om even de juiste snaar
in kosmos te raken
alsof er nooit een eind komt

ik mezelf dood bloei
als eeuwige doorbloeier.

MIJMERINGEN - GEDICHTEN Daniël Depireux

08:37 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.