16-04-16

PLASTICINEOCHTEND

Licht valt in sluiers
die driest dansen
op de bron van een lenteochtend

 

het galmt in mijn hersengalerij
trompetgeschal in dronken vaart
door mijn hoofd


waar adem valt in stilte
ongeremd zuigend
aan de oever van een nieuwe rivier
waarop baby’s in mandjes voorbij drijven
klimmen in hun zonderling licht
naar de blinkende haven
die zich ontplooit onder een opkomende zon

 

feestelijk bevlagde huizen klappen open
dicht - open
op het ritme van mijn eigen adem

 

hier wordt concentratie geoogst
tussen druppels van nachtzweet in geopende ramen

 

lachende mensen op de achtergrond
drijven op luchtmatrassen
wuiven wiegend naar hun helden
die zich zullen uitspreken over hier en nu

hun gezichten worden aaibaar
voor het eerst
de ochtend als plasticine.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

08:37 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.