16-11-15

ONMACHT

Terwijl je nog twee vingers
aan je slaap houdt
om de denker te eren

neem je uit onmacht
de laatste horde
ga je slingerend onderuit

het inzicht op leven
wordt wazig
vanwege knipperoog

stadslichten
als achtergrond

vensters als spiegel
op de wereld gericht
bloed niet langer verborgen

in één klap de tijd uitgeperst
in een schimmenspel
dat overneemt van rede

onmacht op gezichten

een laatste hand die strekt
naar een ogenblik dat blijft

alleen onmacht spreekt nog.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

18:24 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.