29-08-15

KLEUR VAN MIJN ADEM

Mijn onrustige adem die woorden vlecht

begeleidt zwaluwen op een strakke koord

 

tijdens hun eigenste ogenblik van leven

dansen ze hun bestaan

op de nog steeds onrustige adem van mij als fotograaf
die hen bewaart voor levens op mensenmaat

 

tot voyeurs onbeschaamd samentroepen

de tijd klappen met hun handen

 

overal waar de zon doorbreekt

rollen hun stemmen door mijn ziel

als golven van blikken die pijn doen

 

tot een nieuwe wind komt

samen met mijn adem

een zin vult die hen aanwaait

 

alsof mijn klanken ogen worden die kijken

die hun stemmen dempen
doen neerkijken

 

heel even zullen ze hun gezichten verbergen

voor een  schaduw van de tijd

die het nieuwe licht zal ontsteken.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

08:37 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.