11-07-15

ZICHT OP TIJD

De wand wordt steeds dunner

ik ben nu

maar tegelijk ook toen

 

op dezelfde maar ook op een andere

manier

sluit ik vriendschap met de lucht

rondom mij

 

terwijl in mijn hoofd

de wereld terug oud wordt

weemoed me verdrinkt

 

wil ik eeuwig leven

 

als vreemde steeds opnieuw

passeren door zwellende straten


waar tijd op een hoek
staat te wachten

om me te begeleiden op mijn tocht

 

elke tijdstik zie ik

voel ik

is mijn spiegel naar leven

 

met achter mij de stad die ruist

ronkt als een altijd doorslapend dier.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

08:41 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.