14-02-15

NOOIT VERGETEN

Soms ontsnappen de dingen mij
en word ik woordloos
een vreemde op het land
waar mijn voeten lof zingen
tijdens hun avondwandeling

 

zo zal ik elke dag doorgaan, niet aarzelen
doorgaan naar die plaats
waar de levensvuurpijl ontbrandt

 

daar wenkt ijlte aan bomen en struiken
alsof de verte roept om aandacht
een roekeloze opwelling om huis en thuis te verlaten
het huis waar ik leef, waar ik zou moeten sterven

 

maar al vlug komt spijt met verwarring
binnen mijn orde en stelling
doet mij duizelen over vreemde erven
en hun verre spiegels

 

dan zing ik voor mijn nakomelingen een onbekend lied

over hoe gretigheid mij voor loopt naar de weidsheid
opgetogen om de signalen van boven
van grijpen wat ik nooit heb durven nemen

maar, neen ik zal mijn moeders en vaders
nooit vergeten

 

 

herinneringen verzamelen, blijven verzamelen
met de tijd die het kost
hen sterker maken
weerbestendig kogelwerend.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

09:12 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.