07-02-15

HET ZAL DUREN

Mijn opgestapelde tranen worden gerangschikt
verbergen zich onder een linnen doek
samen met andere verloren gewaande voorwerpen
vergeten schoon en stil
wachten op een seintje van de toekomst
die klinkt als een kindermelodie aan de einder
luider dan gisteren ontbolt ze orde in mijn hoofd
volmaakt, bij gebrek aan beter weten

 

achter het verlengde van de horizon:
mijn jeugd vol gewichtige gebeurtenissen
zoet smakende herinneringen
meer dan geapprecieerd door mezelf
fietsend achter de melancholie van geleefde dagen
ik moet loslaten, mij niet beschadigen aan de heimwee
voor eens en voor altijd

 

al wat ik zie bestaat en zal een lange toekomst duren
tot het opnieuw groeit
zich splitst en zwelt
voor hen die mijn innerlijke doen ontluiken
uitdragen naar veel verder leven

 

geen einde dus, maar iets dat blijft duren
het orkest dat doorspeelt
met soms een beetje ruis

 

en ik, de gemorste druppel in een oceaan
die dit alles voorspelt
nu en dan lichtjes huiverend.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

09:17 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.