31-01-15

VOORUIT KIJKEN

De tijd staat heel dikwijls stil in mijn hoofd
tenzij er wind suist die alles verplaatst

 

tot golven schuimbekkend de oever grijpen
als gecrashte gedrochten die zich laten temmen
hun kracht verliezen en ontheemd achterblijven
in wat voorbij is

 

maar hoe ouder de klok, hoe meer ik er naar kijk
alsof ze mij voortdurend aanport
met een ransel vol gemiste kansen
met een vrijgeleide naar de buitenwereld

 

tussen haar wijzers zie ik de aarde als immense bol die draait
een getemde tol
elke dag vallen er mannen en vrouwen overboord

 

als geesten die uit de fles opborrelen

afkoelen in de zeewind

 

toch is achteruitkijken geen optie
de diepste wonden moeten uit zichzelf helen

 

 

en ook al is de ochtend splinternieuw
onervaren zal ik mij er aan vastklampen.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

08:58 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.