01-11-14

Vergankelijk

Soms hapt tijd in heden

worden uitgesproken woorden

onmiddellijk met schuim geblust

wordt verleden een open wonde

aanschouwelijk voor altijd

 

blijft het tastbare boven leven sereen

achter een schild van donzige wolken

dat kilte tussen ruggenwervels afzet

 

grijp ik voor eeuwig in lege lucht

zonder iets te vangen

ook niet klaarte van zijn

 

dan voel ik hoe heet en koud

mijn eigen leven voorbij gaat

ondanks warmte en afkoeling

die ik anderen wil geven

 

tot bezinnen mijn enige doel wordt

verleden in een vlekje verandert

op de gele zon

die de dag van morgen geel kleurt

 

niets zal ontkomen aan de stoflaag

over dingen

ook niet het dode oog

 

en de eindige geest.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

10:27 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.