25-10-14

Kunst beroert tijd

Kunst beroert de geest

zoals bakstenen muren

die verschijnen door een winters bos

met vooral veel onbekende plekken

 

zij roept vragen op zonder antwoord

doet onze onwetendheid schuldig pleiten

 

waar in het schitterendste geel

een zon ons uitnodigt
onze ogen vangt
met beelden die nooit verdwijnen

 

waar de mist het landschap doorzwerft

staan ook vereeuwigde mannen
zij zijn in de war

hebben angst voor apart en alleen

 

met verwrongen gezichten

als standbeelden vereeuwigd

staan zij naar de maan te schreeuwen

misschien zijn zij te ver uit hun tijdveld

door de tijden heen schreeuwen zij om rust

 

het zijn emoties van mensen van vlees en bloed

hun zicht op de wereld
een tijdloos spanningsveld

 

kunst als emotie
etiket van een tijdgeest

die ons leert over mensen

 

maar ook de tijd markeert.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

09:09 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.