27-09-14

Wachten op leven

Nu wordt verleden

later ooit nu   

nacht volgt op dag

of omgekeerd

en het duurt eeuwen

vooraleer de mens
het goddelijke in zichzelf vindt

 

maar de weg die we moeten volgen

verbergt zich meestal onder water

als harde schaal voor diepe aarde

met een brandend hart

 

vooral op die plaats

trekt de zee zich telkens terug

als mijn voeten

nieuw land verkennen


waar hoop, verlangen en toekomst

hand in hand gaan

willen wij onze levensweg uitdiepen

 

gaat elke kreet door merg en been

tot hij blijft hangen onder hemelgewelven

van waaruit geen uitweg mogelijk is

of is dit doemdenken?

 

toch is wachten alleen een drama

 

als je niet weet waarop.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

09:12 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.