23-08-14

Ontwaken

Mijn bed door de dokters weggeblazen 

naar de belofte van een nieuwe dag 

vandaag heb ik de wereld niets te tonen 
ik moet alleen wennen aan wakker worden  

met het gevoel van onzichtbaar blijven  

mijn ogen gastheer voor nieuw leven
nog niet haarscherp 

maar gedirigeerd door de bonzende beweging
van mijn hart 

het ritme overgenomen door de kasten
aan weerszijden van de eindeloze gang  
tot ze metalig tegen elkaar rammelen  
mij eventjes doen verstarren      
naar hardnekkig tasten van licht  
dat elke vezel in mijn lichaam doet tintelen

 

en dan is er de zachte roep van mijn meisje
roep en antwoord   
wij zijn vogels in een metalen kooi    

roep en antwoord  

 

vol beloftes   
zoveel beter  
dan wat voorbij is geslenterd.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

09:15 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.