09-08-14

Beklijvend vastzitten

Nadat de televisie nog even dat ene beeld vasthoudt   
als laatste zucht van leven  
het grijs en zwart van smeken om genade  
waarin ogen al hun glans verliezen 

 

schuift het door mijn hoofd
als een vernietigend vuur

het walgelijke beeld wordt steeds hervat


ik kan het niet laten

het steeds opnieuw oproepen 
tot het vanzelf in mijn geest verschijnt   

doorgestuwd naar mijn buik    
mijn hart doet bruisen


een levensstorm die ik steeds harder zie waaien
doorleeft mijn lichaam met nagels van grijphanden

nieuwe littekens


achterover leunend rust zoeken  
vingers in elkaar op mijn achterhoofd  
de wereld torsen   

zo alleen in mijn voortdurend piekeren

 

als kind kon ik het wenen niet laten

ook het woelen niet   

 

zo anders door dat beklijvend vastzitten onder mijn huid.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

10:16 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.