21-06-14

Levensschilderij

Angstig lopen door de nacht  
uit de rij    
met flarden van beelden   
ongrijpbaar     
zoals op een schilderij     
mijn levensschilderij

bebloed en betraand     

 

in een steeds langer wordende ketting

gesleept naar ijle lucht
gloeiende geheugenflitsen en toekomstbeelden 
die als nevelflarden uitzweven

zoals lage wolken die in de grond zinken  
tot de duisternis een deken vormt

voor mijn op drijfzand gebouwde idealen

 

maar eerst moet ik inzien hoe manipulatief het mensdom is

de voorbij rennende tijd heeft onvoltooidheid bloot gelegd

die mij drijft naar de toekomst
door de poort met het ijzeren slot

 

vannacht wordt mijn verhaal geschreven

waarin de oude wereld achter de horizon verdwijnt

 

geveinsde assertiviteit mijn leven stuurt over een smal pad
mijn enige uitweg uit dit levensschilderij.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux 

09:28 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.