14-06-14

Mij laten leven

Leven volgens het automatisme van de dag

net onder de dimensie van dromen

die nochtans ontzagwekkend zijn


maar nooit de mens worden

die zijn eigen hendel bedient

 

mij laten leven

en toch

mijn boot door woelig water laveren


laten raken aan mijn meest gevoelige plekjes

van licht beschadigd

tot op het bot afgekliefd


vooral geloven in schuld en onschuld
als winst of verlies  
nooit een consensus    
die ligt te diep verborgen

op de grens tussen zwart en wit

 

wat niet bruikbaar is

wegfilteren voor het geheugen

in harmonie met het bestaan

als geneeskrachtige bron

waarin ik geloof

 

en elke dag opnieuw

mij laten leven

door externe kracht

 

naar hoop op een heldere dag.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

08:38 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.