07-06-14

Eenzaam

In eenzaamheid achterblijven doet ook mijn spiegelbeeld vervagen    

de materie die ik geworden ben is zelfs geen imitatie van mijn geleefde ik

ik wil het met één gebaar afwerpen uit zelfkwelling

 

het duister trotserend en lonkend naar het firmament
voel ik de vergankelijkheid van het leven in mijn borst groeien 
   

het mysterieuze samenspel van verouderen en tijd

 

toch zoek ik troost bij de hendel in het universum die alles even tot stilstand doet komen - in achteruit plaatst

het lijkt alsof het alleen voor mij gebeurt

even geniet ik van het moment

nergens naar toe moeten

terugkeren naar de ingekerfde cultuur van een voorouder die ik zelf ben

 

maar ik ben hier helemaal alleen

mijn paniek is reëel

ik leef aan de buitenzijde van mezelf als vaag spiegelbeeld van die andere ik

die in mijn herinnering verder gaat met mijn geliefden

ze blijven ons omringen

 

dit is geen opgevoerd drama - was het maar zo

ik ben alleen de schim van wat hij achterlaat

leef los van hem

in een schijnverhouding zoals beeld en klank

 

die in de tijd ook vrij van elkaar kunnen bestaan.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

09:08 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.