29-03-14

Toen en nu

Overal schijnen lampen    
flitsend labyrint van ‘toen’   
draait boven mijn hoofd  
dwingt me duizelend de nacht in   

 

alles in mijn hoofd moet opnieuw aangekleed 
we rijden over bochtige wegen
en ik sluit mijn ogen in ‘toen’ - tot   

driftig ontwakende vogels 
onder blauwig koepelende hemel
van ‘nu’

stromende energie worden 

een genotsmiddel
mijn lichaam tussen de anderen 
horizontaal gedwongen door evenwicht 

 

alsof iedereen er ‘toen’ en ‘nu’ bij is    
behalve ik  
zij zijn bedreven in ‘tijd’   
om er in te dwalen  
tot ‘tijd’ hen brandmerkt   

alleen ik verdwaal     
nooit zal ik er in wezen iets van begrijpen    
en toch wordt ‘tijd’ ook mijn geliefde voor één leven.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

10:58 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.