25-01-14

Innerlijke tijdsdimensie is eeuwig

Als de prille ochtend zich aankondigt

met oostenlicht

zullen onze blikken elkaar subtiel kruisen

als grazende ogen 


we zullen kijken naar mekaars aura       
onze ogen doen smelten op dezelfde frequentie 
van geuren die ons omringen


opgeslagen overleveringen

als flitsen van inzicht    

hier en nu verenigd met onze voorouders

zullen onze geest doen ontluiken

 

waarvoor ons ontzag
vol van verwachting

niet hollen naar de dood

maar onvoltooid naar een nieuw begin


overleveringen van de één naar de ander
dringen dan door tot onze genen  
als gensters van een nooit dovend vuur

dat ons opnieuw verwekt in ons diepste zelf 

 

onze innerlijke tijdsdimensie is eeuwig

dwalend in luchtledige kosmos

zelfs het tikken van de klok

kan haar niet eindig maken.

 

MIJMERINGEN - GEDICHTEN - Daniël Depireux

12:41 Gepost door Dani in poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.