zoals de honing van en voor de bijtjes, wil ik voor jou zijn -

terwijl jij mijn geheimste kantjes,  die een vreemde taal spreken, zoals de golfjes, aangespoeld uit een ver land, ver aan de einder der zinnen, 

zachtjes aanraakt –

mijn emoties eventjes overneemt en  me voelt, me betast, beluisterd,

terwijl ik drijf op de grote oceaan tussen lucht en water – soms onzeker –

stap door een stenen woestijn, waar éénieder vecht voor zijn voortbestaan,

in deze nieuwe zapcultuur, die zo vluchtig is  -

alle afval krijgt zijn nummer en plaats, ook de mens, maar meer dan ooit,

ben ik vastberaden, wat jou betreft -

en ik wil dat je me aankijkt, terwijl mijn leven verandert in slow-motion

om twee werelden te verzoenen -

de onvermijdelijke plichten 

en de tijdloze zone waar onze handelingen geen sporen achterlaten maar alle sluiers verwijderen -

hier is elk hoekje, donker plekje, geschikt om onze angsten af te leggen –

alleen de bloemen mogen we niet vertrappelen, wanneer ik je hand neem en je laat zweven, boven mijn hoofd -

want mijn liefde voor jou zal nog zoeter smaken dan de honing van de bijtjes, die ik langs een broze kier door ons hart laat stromen.

Daniël Depireux

Hoe aangrijpend, vertederend mooi

Hoe aangrijpend mooi,

de zee en de wind,

die melodische klanken scheppen :

een lied voor de reizende wolken

en de dansende meeuw

Hoe vertederend mooi,

de zingende, dansende meeuw,

zwevend tussen wolken en zee ;

met haar witte buikveren,

zoals lichamen in een minnespel,

teder dralend tasten

dan plagend stoeien

Hoe aangrijpend, vertederend mooi :

de meeuw,

de wolken,

de zee en de wind.

Daniël D.

Een gelukkig 2010

een nieuw jaar,

tijd voor een moment van bezinning:

laat de stilte,

voor heel eventjes,

een andere wereld vinden,

tot je het bloed krachtig door je aders                                                                                                                                                          

voelt stromen                        

en er een bries van geluk

door je hoofd waait.

Daniël D.                   

                                                                                                                                                                                  Daniël

Vergankelijkheid...

Mijn bootje is hier gestrand -

en ik hoop dat het stille water

mijn geheimen zal bewaren ;

alsook mijn dromen,

die vastgelopen zijn

onder een wegkwijnende zon -

want de dag volgt steeds

een nieuw spoor,  

alsof er niks aan de hand is -

en de mens wordt een kei,

die, elke dag,

naar dieper water zinkt.

Maar toch,

nu  mijn spiegel van tranen

zich vermengt

met het, door herfstbladeren,

gekleurde water,

is de stilte

en het kwaken van een kikker

het enige wat blijft -

zit ik,

als een grijze oersteen,

reisvaardig en geduldig,

op een nieuwe toekomst te wachten,

terwijl ik mezelf verraad

aan een ‘oude herinnering’,

tot de ochtend leegbloedt

met ook deze laatste ‘relikwie’,

want  ‘tijd’ heeft geen spijt,

geen ‘geweten’.

Daniël D.

Ijlings raast het grauwe landschap voorbij mijn tweespan koets,

als een brug tussen bomen die houterig wuiven naar de nacht

het schuldspoor van de voorbije dag blijft achter

op het drassige pad, bezaaid met oppervlakkigheid

en semi-vrienden

en mijn koets zweeft eenzaam onder de maan,

gevangen tussen spiegelende sterren op mijn gelaat

de kracht van hun woorden wordt gegrift

op mijn huid

en ik wil ontwaken uit deze nare droom ;

echo’s laten groeien, die tikken tegen het raam

gewoon mijn ‘mooie’ herinneringen laten stoeien

in de schoot van reizende wolken,

die de vrede van de nacht

meedragen,

als moeders,

zo trouw.

Daniël D.

Schaduwen van wezens, die fluisteren in stilte,

dwalen tastend, onder fonkelende sterren,

langs straten en pleinen, over weiden naar bomen,

waar klamme handen traag en donker wenken

in rouwend gewaad

Niemand weet nog,

waar het groen van de bomen ligt begraven,

de gouden zonnepracht zit verborgen ;

een bittere trek op hun gelaat ;

weer een dag vol hebzucht en agressie

macht en veel haat

Niemand weet nog,

toen afgunst volledig vreemd was,

in herinneringen aan zomers,

waar alles tintelde van geluk en levenslust ;

in eenzaamheid begraven :

verdraagzaamheid en solidariteit

Nu, bij nacht, de wereld in koude tranen openspat,

want eenzaamheid is een hel,

door geen rijkdom of macht te verdrijven,

blijft het schuldspoor van de voorbije dag,

onuitwisbaar achter op een drassig pad.

Daniël D.

niets is zo onwennig,                                                   

dan opnieuw je eigen huid voelen

je probeert van je verborgen ik,

te vluchten,

maar de lange nacht rolt weg

en ‘liefde’ wordt een rode zon,

die je verder leidt dan woorden

en je blijft voorzichtig,

zoals  - de branding van het leven -

je heeft geleerd

van het altijd herhalen,

met een traan in je oog,

dat ‘liefde’ niet bestaat

tot het opnieuw kunnen voelen

en geloven

– is een lange weg –

maar niets komt dichter

dan dit vliegende misttapijt

op de zoete ochtend

van een zomerdag

en je kijkt,

naar een droomwereld

waarin je je geest kunt vernieuwen

om met halfgesloten ogen,

te zweven,

zweven naar ‘die zon’,

die ’liefde’ heet.

Daniël D.